Historia talent show w telewizji rozpoczęła się 20 czerwca 1956 roku, gdy na antenie stacji ITV pojawiło się „Opportunity Knocks”. Widowisko było transmitowane do 1978 roku, a następnie przejęło je BBC One (emisja w latach 1987–1990). Programy, w których amatorzy prezentowali swoje zdolności, były wyświetlne w angielskich mediach już wcześniej, jednak w tym przypadku nowością było to, że utalentowanych uczestników oceniało nie profesjonalne jury, lecz publiczność. Głosowanie odbywało się za pośrednictwem kart pocztowych wysyłanych na adres telewizyjnego studia, a prowadzący, Hughie Green, ogłaszał wyniki dopiero tydzień później. Telefoniczne oddawanie głosów w „Opportunity Knocks” wprowadzono dopiero w latach 80. ubiegłego wieku. W tym programie debiutowało wiele późniejszych gwiazd brytyjskiej telewizji, muzyki czy stand-upu, a różnorodność prezentowanych występów – od zespołów folkowych po śpiewającego psa – przywodzi na myśl wiele współczesnych talent show, z „Mam Talent” na czele.

 


Udział w programie uważam za przełomowy moment w moim życiu. To fantastyczna przygoda, w której towarzyszyli mi wspaniali ludzie: uczestnicy, wspierający trenerzy i świetna ekipa Rinke Rooyensa, dla której chyba nie ma rzeczy niemożliwych. Przede wszystkim jednak to przyspieszony kurs zawodowy, w dodatku wolny od opłaty, i niezwykle skuteczna trampolina do spełnienia marzeń – w ciągu niespełna roku od wygranej zagrałem wiele koncertów, wydałem trzy single, a niedawno premierę miała moja płyta „Kilka prawd”! Bez wahania powtórzyłbym to doświadczenie.
Marcin Sójka,
zwycięzca IX edycji
„The Voice of Poland”

 


W POSZUKIWANIU IDOLA

W kolejnych latach pojawiało się wiele podobnych realizacji, na przykład nowozelandzkie „Popstars” w 1999 roku. Światowym hitem okazał się natomiast wyemitowany po raz pierwszy w 2001 roku muzyczny program „Pop Idol”, stworzony przez giganta telewizji Simona Fullera. Celem show było odkrycie wokalnych talentów i wykreowanie nowej gwiazdy muzyki pop. Brytyjskim formatem prędko zainteresowały się inne kraje, tworząc lokalne wersje (np. „American Idol” albo „Idol”). W 2004 roku „Pop Idol” przestał być nadawany, pojawił się natomiast „The X Factor”. Tytułowy czynnik X oznacza specjalną jakość, „to coś”, czym powinien wyróżniać się stojący na scenie artysta.
Wśród muzycznych produkcji rozrywkowych szczególną uwagę zwraca „The Voice” (premiera formatu w holenderskiej TV w 2010 roku). Trenerzy nie widzą uczestnika podczas występu – to tzw. przesłuchania w ciemno. O tym, czy chcą go mieć w swojej drużynie i pomóc mu w walce o zwycięstwo, muszą zdecydować jedynie na podstawie jego głosu. Warto zaznaczyć, że w „Idolu”, „The X Factor” oraz „The Voice” uczestnicy zwykle wykonują covery, czyli własne interpretacje znanych piosenek.

 


CIEKAWOSTKA

W talent show ważną rolę odgrywają również prowadzący. Są wsparciem dla kandydata oraz towarzyszących mu członków rodziny lub przyjaciół, co bacznie śledzi zza kulis oko kamery. W Wielkiej Brytanii program „Britain’s Got Talent” nieprzerwanie prowadzi duet znany jako Ant & Dec, czyli Anthony McPartlin i Declan Donnelly. Panowie cieszą się na Wyspach statusem gwiazd. Doczekali się nawet sceny w kultowej komedii romantycznej „Love Actually”, w której zagrali samych siebie.


 

POKAZ NA WAGĘ ZŁOTA

Brytyjski format „Mam talent” gości na antenie od 2006 roku. Jako pierwsze z taką formułą wystartowały Stany Zjednoczone i Wielka Brytania, a obecnie swoje własne edycje ma około 70 krajów. Polska dołączyła do tego grona w 2008 roku. W przeciwieństwie do konkursów wokalnych tutaj wyzwanie może podjąć niemal każdy. Na scenie goszczą zatem poeci, tancerze, cyrkowcy czy instrumentaliści. Na etapie pierwszej eliminacji decyzja leży wyłącznie po stronie jurorów (później rolę sędziego przejmują głosujący SMS-owo widzowie) – zawodnik musi uzyskać przynajmniej dwa z trzech głosów. Jury ma także do dyspozycji czerwony guzik, dzięki któremu może przerwać prezentację. Aby emocje były jeszcze większe, w 2014 roku wprowadzono złoty przycisk – specjalne wyróżnienie, gwarantujące uczestnikowi wejście do półfinału.

 


 

Postanowiłam, że wezmę udział w programie, ponieważ zawsze chciałam spróbować swoich sił w tego typu produkcji. Wizja, że będę mogła zaśpiewać przed tak wspaniałą publicznością i jurorami, tylko dodała mi sił. Potraktowałam to jak przygodę, ale trwa ona do dzisiaj. Już samo zakwalifikowanie się do programu było wielkim przeżyciem, a przejścia przez kolejne etapy były jak sen. Wygrana w „The Voice Kids” była punktem, w którym zaczęło się coś wielkiego i ważnego. Dla mnie to była właściwa droga. Polecam ją też wszystkim, którzy chcą się sprawdzić i przeżyć coś wyjątkowego.
Roksana Węgiel,
zwyciężczyni pierwszej edycji programu rozrywkowego TVP 2 „The Voice Kids” (2018) oraz 16. Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci (2018)


WŁADZA (PRAWIE) ABSOLUTNA

Przez trzynaście lat nadawania talent show wykreowały wiele gwiazd. Czasami jednak łatwiej przychodzi nam wymienić nazwiska tych, którzy oceniają, niż uczestników. Za najbardziej rozpoznawalnego jurora programów rozrywkowych uważany jest Simon Cowell, słynący z ciętego języka i bezpardonowych opinii. Brytyjski producent, który odpowiada m.in. za sukces „The X Factor”, gdy trzeba, nie szczędzi słów krytyki, ale potrafi także szczerze wyrazić swój podziw, choć na jego pochwałę nie jest łatwo zasłużyć. Pozytywna opinia lubianych przez publikę jurorów może mieć niebagatelne znaczenie dla zawodnika. W przypadku „The Voice” coraz częściej zauważa się, że głosy oddawane są nie tyle na walczących o sławę wokalistów amatorów, co na „drużynę swojego idola”. Być może to dlatego każde zmiany w składzie jurorskim budzą spore poruszenie. W maju 2019 roku światowe media poinformowały, że znany z zespołu Maroon 5 Adam Levine po 16 sezonach w amerykańskim „The Voice” postanowił opuścić fotel trenera. Jego miejsce w przyszłorocznej wiosennej edycji ma zająć piosenkarz Nick Jonas, który do programu wprowadzi z pewnością nie tylko nowe metody szkoleniowe, lecz także własną, ogromną rzeszę głosujących fanów. Czy pojawienie się w talent show może być skuteczną ścieżką do kariery? Historia pokazuje, że jest to jak najbardziej realne. W pierwszym sezonie „American Idol” zwyciężyła Kelly Clarkson, która obecnie sama zasiada na fotelu trenera w amerykańskiej serii „The Voice”. Dzięki „Idolowi” świat poznał Adama Lamberta, nowego wokalistę Queen, oraz Jennifer Hudson, późniejszą laureatkę Oscara za film „Dreamgirls”, w którym zagrała u boku Beyoncé. Międzynarodowy sukces osiągnął też utworzony w trakcie „X Factora” zespół One Direction. Jeden z jego najbardziej charyzmatycznych członków, Harry Styles, zadebiutował w 2017 roku na wielkim ekranie w obrazie Christophera Nolana „Dunkierka”. Talent show udowadniają, że każdy z nas jest w stanie śmiało sięgać po swoje marzenia. I być może właśnie to przyciąga przed ekrany miliony telewidzów na całym świecie.